پژوهش حاضر با هدف شناسایی محدودیت ها و مزیت های کلاس های چندپایه براساس تجارب زیسته معلمان کلاس های یادشده استان کرمانشاه و ارائه راهکارهای افزایش اثربخشی تدریس در این کلاس ها به شیوه کیفی اجرا شده است. جامعه آماری در این پژوهش، کلیه معلمان کلاس های چندپایه استان کرمانشاه در سال 97-1396 بود که از بین آن ها، معلمان باسابقه و باتجربه تدریس در کلاس های چندپایه، 12 نفر به روش هدفمند انتخاب شدند و از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته، داده های مورد نیاز، جمع آوری شد. داده ها پس از مقوله بندی و تجزیه و تحلیل، مجدداٌ با ارائه به مصاحبه شوندگان اعتباریابی و مورد استنتاج قرار گرفت. نتایج نشان داد که تمام مزایای اعلام شده از قبیل امکان استفاده دانش آموزان پایه های بالاتر و پایین تر از تدریس سایر پایه ها، تثبیت یادگیری از طریق هم یاری معلم، توسعه مهارت های اجتماعی و ارتباطی و. . .، در تمام مناطق مشاهده شده و در سایر تحقیقات نیز مورد تأیید قرار گرفته است. محدودیت هایی مانند کمبود زمان برای تدریس و مشکلات کنترل کلاس نیز عام و مورد تأیید تحقیقات در تمام دنیا بوده؛ اما بخش قابل توجهی از محدودیت ها ناشی از شرایط نظام آموزشی ایران، مانند سیستم 3-3-6 است که از یک طرف، تعداد پایه در یک کلاس را افزایش داده و از طرف دیگر، حضور دانش آموزان دختر و پسر پایه ششم که در اوج بحران بلوغ قرار دارند، مشکلات بیشتری را در خصوص پیشگیری از برخی آسیب ها و کنترل کلاس، ایجاد کرده است. عدم توجه به ضرورت تجهیز این کلاس ها به ابزارهای فناوری، ضعف انتخاب راهبران آموزشی، و محدودیت های اقتصادی و اجتماعی خانواده ها از دیگر محدویت هاست.

هدف این پژوهش، مرور نظام مند مطالعات کلاس های چندپایه در ایران برای دسته بندی و ارائه ی تصویری کلی از چالش های کلاس های چندپایه و راهکارهای شناسایی شده و تحلیل آن ها بود. پژوهش حاضر به روش کیفی از نوع مرور نظام مند انجام شد. پژوهش های معتبر از طریق جست وجوی الکترونیکی کلیدواژه های کلاس های چندپایه، آموزش چندپایه و تدریس چندپایه در پایگاه های علمی مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، مجلات تخصصی نور، گوگل اسکولار، پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران، بانک اطلاعات نشریات کشور، پرتال جامع علوم انسانی و سامانه نشر مجلات علمی دانشگاه تهران با در نظر گرفتن بازه ی زمانی 1386-1399 انجام شد. فرایند شناسایی، غربالگری، تعیین صلاحیت و ورود به مطالعه ی نمونه بر اساس بیانیه ی پریزما صورت گرفت. در جست وجوهای انجام شده 204 مطالعه برای انجام مرور نظام مند شناسایی شدند که پس از حذف موارد تکراری و غربالگری های صورت گرفته شده، در نهایت 35 پژوهش که دارای معیارهای ورود به مطالعه بودند انتخاب و مورد تحلیل قرار گرفتند. مستندات انتخاب شده بر اساس فراتحلیل کیفی مورد بررسی قرار گرفت. در تحلیل چالش های مربوط به کلاس های چندپایه، یافته ها حاکی از پنج طبقه ی اصلی از چالش ها شاملِ چالش های مربوط به معلمان، دانش آموزان، جامعه و محیط، عناصر برنامه ی درسی و نظام چندپایه بود که به صورت جداگانه و یا ترکیبی بررسی شد. همچنین در مرور پژوهش ها، راهکار اصلی برای رفع هریک از این چالش ها، طراحی و تدوین برنامه ی درسی سازگار با ویژگی های دانش آموزان و ویژگی های جامعه ی محلی بود. برنامه ای که از یک سو وفادار به برنامه ی درسی ملی و از سوی دیگر مرتبط با واقعیت های کلاس های چندپایه و جامعه محلی باشد. بر این اساس، پیشنهاد می شود برنامه ی درسی ملی با همکاری معلمان و کارشناسان چندپایه تعدیل شود؛ به گونه ای که بتوان برنامه ی درسی کلاس های تک پایه را بر اساس برنامه ی درسی کلاس های چندپایه تطبیق و یکپارچه نمود.

هدف این مطالعه، بررسی تاثیر رویکرد کلاس معکوس بر یادگیری ریاضی دانش آموزان کلاس های چندپایه است. این پژوهش از نوع طرح های نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری با گروه کنترل است. پس از مطالعه و طراحی آموزشی، 36 نفر از دانش آموزان ابتدایی مشغول به تحصیل در دو آموزشگاه چندپایه در سال تحصیل1400-1399 در استان کهگیلویه و بویراحمد به صورت داوطلب آزاد در این پژوهش شرکت کردند. مشارکت کنندگان با انتساب تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شده و گروه آزمایشی برای 10 جلسه (هر هفته یک جلسه) با استفاده از روش رویکرد کلاس معکوس تحت آموزش قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد که تفاوت معناداری در میانگین مولفه های یادگیری ریاضی (05/0 P<) بین گروه کنترل و آزمایش وجود دارد؛ لذا آموزش با رویکرد کلاس معکوس موجب افزایش یادگیری ریاضی در دانش آموزان در کلاس های چندپایه شده است. به علاوه نتایج نشان می دهد که استفاده از رویکرد کلاس معکوس در افزایش یادگیری ریاضی در دانش آموزان در کلاس های چندپایه در طول زمان ثبات دارد.

کلاس های چندپایه برای گروه های کوچکی از دانش آموزان به کار گرفته می شود که در آن یک معلم برای هر پایه غیرعملی است. هدف از پژوهش حاضر بررسی وضعیت موجود آموزش و یادگیری در کلاس های چندپایه از دیدگاه معلمان استان خراسان شمالی است. برای دستیابی به این هدف از روش پژوهش پدیدارشناسانه به عنوان روشی کیفی استفاده شد. شرکت کنندگان در مصاحبه با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و با توجه به میزان فاصله از مناطق شهری انتخاب شدند. اشباع نظر در مصاحبه شماره ده به دست آمد اما تا نفر هجدهم ادامه یافت. یافته های حاصل از مصاحبه به روش کلایزی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. درنهایت وضعیت موجود در سه حوزه زیرساخت، آموزش  و یادگیری مشخص شد. پژوهش حاضر نشان دهنده برخی نقاط قوت و ضعف کلاس های چندپایه از دیدگاه معلمان است و به سیاست گذاران وضعیت موجود آن را، جهت ارتقاء کیفیت نشان می دهد.  

پیشینه و اهداف: ضعف صلاحیت حرفه ‎ای در معلمان موجب کاهش اعتماد به نفس و افت بازده می‏ گردد؛ لذا هدف این پژوهش، طراحی الگوی صلاحیت حرفه ‎ای معلمان در کلاس های چندپایه بود. روش ها : پژوهش با رویکرد کیفی، راهبرد فراترکیب و روش تحلیل محتوا انجام شد. حوزه پژوهش، تحقیقات انجام‏ گرفته در زمینه صلاحیت حرفه ‎ای معلمان در کلاس ‎های چندپایه مقطع ابتدایی، در فاصله زمانی 1390 تا 1403 (2010-2023) بود. نمونه‏ گیری با شیوه هدف‎مند و انتخاب 33 مورد، با توجه به چک لیست پریزما انجام شد. جمع ‎آوری اطلاعات تا حد اشباع اطلاعاتی پیش رفت. اعتبار یافته ‏ها با چندسوسازی داده ها و ضریب کاپا بررسی و تأیید گردید. جهت تجزیه و تحلیل اسناد، استخراج کدهای باز و طبقه ‏بندی نهایی کدها، از نرم‎ افزار مکس ‏کیودا  استفاده شد. یافته ها: مؤلفه‏ های اصلی الگو شامل: صلاحیت اخلاقی، صلاحیت ارتباطی، تسلط بر دانش تربیتی موضوعی، صلاحیت دانش موضوعی، صلاحیت تربیتی، صلاحیت توسعه حرفه ‎ای، صلاحیت رفتاری، صلاحیت زیستی بدنی، صلاحیت سیاسی، صلاحیت شخصیتی، صلاحیت عاطفی و نگرشی، صلاحیت عبادی-اعتقادی، صلاحیت دانش عمومی، صلاحیت فرهنگی و اجتماعی، صلاحیت مدیریت و رهبری آموزشی بود. نتیجه گیری: الگوی صلاحیت‏ های حرفه ‎ای معلمان چندپایه، دارای 15 مؤلفه می‏ باشد که با نیازهای روز حرفه معلمی در کلاس های چندپایه متناسب است.

هدف پژوهش حاضر، توصیف تجارب زیسته معلمان از تدریس در کلاس های چند پایه دوره ابتدایی در مناطق روستایی است. در این مطالعه روش پژوهش کیفی و از نوع پدیدارشناسی بوده و میدان پژوهش شامل کلیه معلمان چند پایه دوره ابتدایی مناطق روستایی شهرستان ماکو بوده که از بین آن ها مشارکت کنندگان پژوهش به تعداد 15 نفر با روش نمونه‎گیری هدفمند ملاک محور، انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مصاحبه کیفی نیمه ساختاریافته گردآوری شد و به روش هفت مرحله ای کلایزی، مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. جهت اعتباریابی داده ها، از نظرات اساتید متخصص، کارشناسان و معلمانی که مهروموم ها در مدارس و کلاس های چندپایه مناطق روستایی شهرستان ماکو خدمت نموده اند، استفاده گردید. تحلیل عمیق تجارب معلمان، به شناسایی و دسته بندی 6 مضمون اصلی: صلاحیت های معلمی، کارکردهای عدم برنامه ریزی و تأمین منابع انسانی، مسائل برنامه آموزشی، رفاه و امکانات، پشتیبانی و ارزش نهادن به کلاس های چند پایه و مزایای کلاس های چند پایه و 11 زیر مضمون: روش های تدریس، کلاس داری، مشکلات دانش آموزان کلاس های چند پایه، مشکلات معلمان کلاس های چند پایه، مشکلات خانواده های دانش آموزان کلاس های چند پایه، محتوا و اجرای برنامه درسی، دستمزد معلمان و هزینه مدارس، کاستن از مشکلات کلاس های چند پایه، بهبود و افزایش بهره وری کلاس های چند پایه، جنبه های مثبت مربوط به معلمان و جنبه های مثبت مربوط به دانش آموزان منتج شد.